ข้อห้ามความหนาแน่นต่ำในเขตพัฒนาพิเศษ โดย ฐาปนา บุณยประวิตร

ข้อห้ามความหนาแน่นต่ำในเขตพัฒนาพิเศษ ฐาปนา บุณยประวิตร นายกสมาคมการผังเมืองไทย Thapana.asia@gmail.com               พื้นที่หนาแน่นต่ำเป็นเครื่องชี้การกระจัดกระจายของเมือง (Urban Sprawl) บังคับให้ประชาชนใช้รถยนต์ส่วนบุคคล (Automobile Oriented) เป็นบริเวณที่ยากจะพัฒนาเป็นเมืองแห่งการเดิน (Walkable Urban Places) Smart Growth จึงออกข้อกำหนดให้ทุกการวางผัง ต้องหลีกเลี่ยงการเกิดพื้นที่หนาแน่นต่ำในปริมาณมาก หรือมีสัดส่วนพื้นที่หนาแน่นต่ำไม่เกินร้อยละ 20 ของพื้นที่ทั้งหมด   เครดิตภาพ http://www.socketsite.com/wp-content/uploads/2017/03/3700-California-Rendering-Overview.jpg               ในด้านการบริหารพื้นที่เศรษฐกิจ พื้นที่หนาแน่นต่ำจัดเป็นบริเวณที่ให้ผลตอบแทนทางเศรษฐกิจต่ำที่สุด แต่มีค่าใช้จ่ายการบริหารแพงที่สุด ขณะที่รัฐได้รับภาษีน้อยที่สุดหากเทียบกับประเภทการใช้ประโยชน์ที่ดินอื่นๆ เฉพาะที่เป็นต้นทุนของเมือง LEED-ND ระบุว่า พื้นที่หนาแน่นต่ำย่านชานเมืองมีการพลังงานมากกว่าพื้นที่ใจกลางเมืองเกือบสองเท่า ทั้งยังมีค่าใช้จ่ายสูงจากการเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนบุคคล ค่าใช้จ่ายการลงทุนโครงสร้างพื้นฐาน การบำรุงรักษาสาธารณูปโภค ค่าใช้จ่ายในการเข้าถึง และค่าใช้จ่ายการเชื่อมต่อระหว่างโหมดการเดินทาง   นายฐาปนา บุณยประวิตร นายกสมาคมการผังเมืองไทย               ในด้านสุขภาวะและคุณภาพชีวิต พื้นที่หนาแน่นต่ำมีตำแหน่งที่ตั้งของที่อยู่อาศัยห่างไกลจากหน่วยพาณิชยกรรม บริการของรัฐและสิ่งอำนวยความสะดวก ยากหรือขาดความคุ้มค่าในการเชื่อมโยงโครงข่ายการเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเชื่อมโยงด้วยระบบขนส่งมวลชน  …